Cóż, drogie dziecko, ze swoim cierpieniem możesz zrobić, co tylko zechcesz. […] Należy do ciebie. Ale opowiem ci, co ja robię ze swoim. Chwytam je za małe włoski, rzucam o ziemię i rozgniatam obcasem. Proponuję, żebyś nauczyła się robić to samo.

Odchodziła ode mnie dzień po dniu, nagłą obecnością, niedobrym milczeniem, wymuszonym uśmiechem, cofnięciem ręki. Coraz bardziej nie moja, coraz bardziej czyjaś

When people don’t express themselves, they die one piece at a time.